1999/93/EC - Directive 1999/93/EC of the European Parliament and of the Council of 13 December 1999 on a Community framework for electronic signatures
Directive 1999/93/EC establishes a legal framework to facilitate the use and legal recognition of electronic signatures across the European Union, ensuring the proper functioning of the internal market. It defines key terms such as electronic signatures, advanced electronic signatures, qualified certificates, and certification-service-providers. The directive mandates that Member States must recognize advanced electronic signatures based on qualified certificates created by secure signature-creation devices as equivalent to handwritten signatures for legal and evidential purposes. It prohibits prior authorization requirements for certification-service providers but allows voluntary accreditation schemes to enhance service quality. Member States are required to supervise certification-service providers issuing qualified certificates and promote interoperability and free movement of electronic-signature products within the internal market. The directive also establishes liability standards for certification-service providers issuing qualified certificates. It emphasizes the need for objective, transparent, and non-discriminatory conditions in electronic signature use, supports technological neutrality, and encourages international cooperation for mutual recognition of certification services, contributing to legal certainty and trust in electronic communication and commerce.
Purpose
Directive 1999/93/EC establishes a Community framework for electronic signatures to facilitate their use and contribute to their legal recognition across the European Union. The directive aims to ensure the proper functioning of the internal market by harmonizing rules on electronic signatures and certain certification services, thereby strengthening trust and security in electronic communications and commerce. It addresses the legal validity, technical standards, and market access conditions for electronic signatures, while respecting national laws on contract formation and signature formalities.
Key obligations
Legal recognition:
Member States must recognize advanced electronic signatures based on qualified certificates and created by secure signature-creation devices as legally equivalent to handwritten signatures. Such signatures should be admissible as evidence in legal proceedings.Non-discrimination:
Electronic signatures must not be denied legal effectiveness solely because they are electronic, not based on a qualified certificate, or not created by a secure signature device.Market access for certification-service providers:
Certification services must not be subject to prior authorization by Member States. Voluntary accreditation schemes may be introduced but must be objective, transparent, proportionate, and non-discriminatory.Supervision:
Each Member State must establish supervision systems for certification-service providers issuing qualified certificates within their territory.Liability:
Certification-service providers issuing qualified certificates are liable for damages arising from negligence relating to the accuracy of certificate information, authentication of signature-creation data, and complementary function of signature keys.Conformity assessment:
Secure signature-creation devices must comply with technical requirements laid out in Annex III of the Directive, with conformity assessments performed by designated bodies recognized across the EU.Internal market principles:
Certification service providers established in one Member State must be able to provide services throughout the EU without unjustified restrictions. Electronic signature products meeting Directive requirements must circulate freely in the internal market.Additional public sector requirements:
Member States may impose additional objective, transparent, proportionate, and non-discriminatory requirements on the use of electronic signatures in the public sector specific to the application but without obstructing cross-border services.
Affected products and actors
Electronic signatures:
Defined as data in electronic form attached or logically associated with other electronic data serving as methods of authentication.Advanced electronic signatures:
Must be uniquely linked to and capable of identifying the signatory, created under the signatory’s sole control, and linked to the signed data so that changes are detectable.Certification-service providers:
Entities (public or private, natural or legal persons) issuing certificates or providing related services to the public.Certificates:
Electronic attestations linking signature-verification data to persons and confirming identities, including "qualified certificates" according to strict technical and procedural standards.Signature-creation devices:
Hardware or software enabling the creation of electronic signatures, including secure signature-creation devices meeting Annex III requirements.Electronic signature products:
Hardware or software designed for certification service provision or electronic signature creation or verification.
Implementation timeline
- The Directive was adopted on 13 December 1999.
- Member States were required to transpose its provisions into national law promptly following adoption to ensure harmonization across the internal market.
- Two years after implementation, the European Commission was tasked with reviewing the Directive to assess technological and legal developments affecting its aims and submit a report to the European Parliament and the Council.
This timeline allowed for the initial introduction of harmonized legal standards and provided flexibility to adapt to advances and challenges in electronic signature technologies and market needs.
This Directive applies to electronic signatures and related certification services within the internal market of the European Union. It covers electronic signature products, including hardware and software used for creating or verifying electronic signatures, as well as certification-service providers who issue certificates or offer related services. The scope includes the use of electronic signatures in both the public and private sectors, facilitating secure electronic communication and commerce across Member States. It applies to a wide variety of circumstances and applications involving electronic authentication methods but does not govern contract formation or validity where there are specific formal requirements under national or Community law. The Directive does not address confidentiality services governed by public policy or security laws nor private systems based on voluntary agreements. Overall, it aims to harmonize the legal recognition, interoperability, and market access conditions for electronic signatures and certification services to ensure the free movement of goods and services in the EU internal market.
Die Richtlinie 1999/93/EG legt harmonisierte rechtliche Rahmenbedingungen für elektronische Signaturen und Zertifizierungsdienste fest, um den freien Verkehr im Binnenmarkt der EU zu fördern. Sie definiert elektronische Signaturen, insbesondere fortgeschrittene elektronische Signaturen, und qualifizierte Zertifikate, die von anerkannten Zertifizierungsdiensteanbietern ausgestellt werden. Die Richtlinie verbietet Mitgliedstaaten, die Bereitstellung von Zertifizierungsdiensten von vorheriger Genehmigung abhängig zu machen, ermöglicht jedoch freiwillige Akkreditierungen zur Qualitätssteigerung. Sie fordert, dass sichere Signaturerstellungseinheiten objektiv bewertet und europaweit anerkannt werden, und fördert die Interoperabilität von Signaturprodukten. Die Rechtswirkung fortgeschrittener elektronischer Signaturen, die auf qualifizierten Zertifikaten basieren und mit sicheren Geräten erstellt wurden, wird mit handschriftlichen Unterschriften gleichgestellt, soweit nationale Vorschriften es erlauben. Die Richtlinie schützt den Datenschutz und die Privatsphäre bei der Erbringung von Zertifizierungsdiensten und trägt durch klare rechtliche Vorgaben zur Stärkung des Vertrauens in elektronische Kommunikation und elektronischen Geschäftsverkehr innerhalb der EU bei.
Zweck
Die Richtlinie 1999/93/EG hat das Ziel, die Verwendung elektronischer Signaturen zu erleichtern und deren rechtliche Anerkennung auf EU-Ebene zu fördern. Sie schafft einen gemeinsamen rechtlichen Rahmen für elektronische Signaturen und bestimmte Zertifizierungsdienste, um den freien Verkehr von Waren und Dienstleistungen im Binnenmarkt sicherzustellen. Durch die Harmonisierung der rechtlichen Vorschriften soll das Vertrauen in elektronische Kommunikations- und Geschäftsprozesse erhöht und der elektronische Handel unterstützt werden. Die Richtlinie legt besonderen Wert darauf, dass elektronische Signaturen in Gerichtsverfahren als Beweismittel anerkannt werden und gleichwertig zu handschriftlichen Unterschriften sind, sofern bestimmte Sicherheitsanforderungen erfüllt sind.
Zentrale Verpflichtungen
- Rechtliche Anerkennung elektronischer Signaturen: Elektronische Signaturen sind als Beweismittel zulässig, insbesondere fortgeschrittene elektronische Signaturen, die auf qualifizierten Zertifikaten beruhen und mit sicheren Signaturerstellungseinheiten erzeugt wurden.
- Marktzugang für Zertifizierungsdiensteanbieter: Die Mitgliedstaaten dürfen die Bereitstellung von Zertifizierungsdiensten nicht an eine vorherige Genehmigung knüpfen. Freiwillige Akkreditierungssysteme sind zulässig, müssen aber objektiv, transparent, verhältnismäßig und nicht diskriminierend sein.
- Akkreditierung und Überwachung: Die Mitgliedstaaten müssen ein Überwachungssystem für in ihrem Hoheitsgebiet niedergelassene Anbieter qualifizierter Zertifikate schaffen. Die Übereinstimmung sicherer Signaturerstellungseinheiten ist von geeigneten Stellen zu bewerten.
- Interoperabilität: Es ist die Förderung der Interoperabilität von elektronischen Signaturprodukten und Signaturprüfeinheiten anzustreben, unter Berücksichtigung gemeinschaftlich anerkannter Normen.
- Schutz personenbezogener Daten: Zertifizierungsdiensteanbieter sind verpflichtet, die Datenschutz- und Privatsphärevorschriften einzuhalten.
- Beibehaltung nationaler Regelungen: Die Richtlinie harmonisiert nicht Vertragsrecht oder andere Formvorschriften, sondern ergänzt diese durch spezifische Regeln zur Rechtsgültigkeit elektronischer Signaturen.
- Innerstaatliche Anwendung: Nationale Vorschriften müssen elektronische Signaturen aus anderen Mitgliedstaaten anerkennen und dürfen deren Bereitstellung nicht behindern.
Betroffene Produkte und Akteure
- Elektronische Signaturen: Daten in elektronischer Form, die zur Authentifizierung dienen.
- Fortgeschrittene elektronische Signaturen: Signaturen, die eindeutig dem Unterzeichner zugeordnet sind, dessen Identität erkennen lassen, unter alleiniger Kontrolle erstellt werden und manipulationssicher mit dem signierten Dokument verknüpft sind.
- Qualifizierte Zertifikate: Zertifikate, die durch Zertifizierungsdiensteanbieter ausgestellt werden und bestimmte qualitative Anforderungen erfüllen.
- Zertifizierungsdiensteanbieter: Juristische oder natürliche Personen oder öffentliche Stellen, die Zertifikate ausstellen oder andere elektronische Signaturdienste anbieten.
- Produkte für elektronische Signaturen: Hard- oder Softwareprodukte oder deren Komponenten, die für die Erstellung, Prüfung oder Bereitstellung elektronischer Signaturen verwendet werden.
- Signaturerstellungseinheiten: Software oder Hardware zur Erzeugung elektronischer Signaturen, insbesondere sichere Einheiten, die spezifische Sicherheitsanforderungen erfüllen müssen.
- Signaturprüfeinheiten: Software oder Hardware zur Überprüfung elektronischer Signaturen.
Umsetzungszeitplan
- Die Richtlinie wurde am 13. Dezember 1999 erlassen und war von den Mitgliedstaaten möglichst zeitnah in nationales Recht umzusetzen.
- Zwei Jahre nach der Vollendung der Umsetzungsfrist sollte die Europäische Kommission eine Überprüfung der Richtlinie vornehmen, um sicherzustellen, dass technologische Entwicklungen und Änderungen im rechtlichen Umfeld berücksichtigt werden.
- Die Mitgliedstaaten sind angehalten, bis zu diesem Zeitpunkt geeignete Systeme zur Überwachung und Zertifizierung von sicheren Signaturerstellungseinheiten sowie zur Kontrolle der Zertifizierungsdiensteanbieter einzurichten.
- Die Kommission hat die Befugnis, innerhalb der Umsetzung Richtlinien zu erlassen, die spezifische technische Standards und Normen für Produkte im Bereich der elektronischen Signaturen festlegen.
Diese Richtlinie legt damit die Grundlage für ein sicheres, vertrauenswürdiges und einheitliches System elektronischer Signaturen in der EU, fördert die grenzüberschreitende Nutzung dieser Technologien und unterstützt die Entwicklung des elektronischen Geschäftsverkehrs.
Die Richtlinie 1999/93/EG gilt für elektronische Signaturen sowie für bestimmte Zertifizierungsdienste im Zusammenhang mit elektronischen Signaturen. Sie schafft einheitliche rechtliche Rahmenbedingungen, um den Binnenmarkt für elektronische Signaturen zu fördern und die grenzüberschreitende Nutzung zu erleichtern. Die Richtlinie umfasst Produkte und Dienstleistungen, die elektronische Signaturen erstellen, prüfen oder verwalten, einschließlich Zertifikatsausstellung, Registrierungsdienste, Zeitstempel und Verzeichnisdienste. Sie richtet sich an natürliche und juristische Personen sowie öffentliche Stellen, die Zertifizierungsdienste anbieten. Vertragsabschlüsse, Schriftformerfordernisse und andere rechtliche Verpflichtungen sind jedoch nicht harmonisiert. Die Verwendung elektronischer Signaturen im öffentlichen Bereich sowie in Bereichen wie öffentlicher Auftragsvergabe, Steuern, Sozialversicherung, Gesundheit und Justiz wird mit einbezogen. Ziel ist die Förderung von Vertrauen und Sicherheit bei der elektronischen Kommunikation und beim elektronischen Geschäftsverkehr innerhalb der EU.
La directive 1999/93/CE établit un cadre juridique communautaire pour les signatures électroniques afin de favoriser leur utilisation et leur reconnaissance juridique dans l’Union européenne. Elle définit les signatures électroniques, notamment la signature électronique avancée, et les services connexes, en particulier ceux fournis par les prestataires de service de certification. La directive vise à faciliter le commerce électronique et les communications électroniques en garantissant la libre circulation des signatures électroniques au sein du marché intérieur tout en assurant un niveau de confiance élevé dans ces technologies. Elle interdit aux États membres d’exiger une autorisation préalable pour la fourniture de services de certification mais permet la mise en place de régimes volontaires d’accréditation. La directive encadre aussi l’utilisation de dispositifs sécurisés de création de signature et établit des critères d’évaluation et de reconnaissance mutuelle au niveau communautaire. Enfin, elle assure que les signatures électroniques ont force probante en justice et respectent les règles en matière de protection des données et de vie privée, sans harmoniser totalement les règles contractuelles nationales.
Objet
La directive 1999/93/CE établit un cadre communautaire visant à faciliter l'utilisation et la reconnaissance juridique des signatures électroniques au sein de l'Union européenne. Elle a pour objectif de garantir le bon fonctionnement du marché intérieur en harmonisant les conditions juridiques applicables aux signatures électroniques et aux services de certification associés. Cette harmonisation vise à renforcer la confiance dans les technologies numériques, favoriser le commerce électronique, et promouvoir l'interopérabilité des produits et services de signature électronique.
La directive ne couvre pas les aspects liés à la formation des contrats ou à la validité des obligations légales exigeant des formalités spécifiques selon la législation nationale ou communautaire.
Obligations clés
Liberté d'accès au marché des prestataires : Les États membres ne peuvent pas exiger une autorisation préalable pour la fourniture des services de certification. Les prestataires peuvent opérer librement à condition de respecter les normes applicables.
Régimes d’accréditation volontaires : Les États membres peuvent instaurer ou maintenir des régimes volontaires d’accréditation destinés à améliorer la qualité des services de certification. Ces régimes doivent être objectifs, transparents, proportionnés et non discriminatoires, sans limiter le nombre de prestataires.
Contrôle des prestataires : Chaque État membre doit mettre en place un système de contrôle des prestataires établis sur son territoire qui délivrent des certificats qualifiés au public.
Conformité des dispositifs sécurisés : La conformité des dispositifs sécurisés de création de signature (dispositifs matériel ou logiciel permettant la création de signatures électroniques avancées) doit être évaluée par des organismes désignés par les États membres. La conformité reconnue dans un État membre est valable dans toute l’Union.
Normes harmonisées : La Commission européenne établit et publie des références de normes harmonisées pour les produits de signature électronique. Le respect de ces normes crée une présomption de conformité aux exigences de la directive.
Protection des données et vie privée : Les prestataires doivent respecter la législation sur la protection des données personnelles pour renforcer la confiance des utilisateurs.
Effets juridiques : La directive établit que les signatures électroniques ont force probante en justice, notamment les signatures électroniques avancées basées sur des certificats qualifiés et créées par des dispositifs sécurisés, qui peuvent être comparées à la signature manuscrite sous certaines conditions.
Reconnaissance mutuelle : Les certificats qualifiés et la conformité aux normes doivent être reconnus de manière mutuelle entre États membres pour faciliter la libre circulation.
Liberté contractuelle : La directive respecte la liberté des parties d’utiliser les signatures électroniques dans des accords privés, sans imposer une régulation stricte sur les modalités d'acceptation.
Produits et acteurs concernés
Signature électronique : Données électroniques attachées ou liées à d’autres données permettant d’authentifier leur auteur.
Signature électronique avancée : Signature répondant à quatre critères (liée uniquement au signataire, identification du signataire, contrôle exclusif du dispositif de création, détection des modifications ultérieures des données).
Dispositifs de création et de vérification : Matériels ou logiciels utilisés pour créer ou vérifier les signatures électroniques.
Certificats électroniques : Attestations liant des données de vérification de signature à une identité.
Certificats qualifiés : Certificats qui respectent des exigences strictes définies en annexe I et fournis par des prestataires conformes aux exigences de l’annexe II.
Prestataires de service de certification : Entités physiques ou morales délivrant des certificats ou fournissant d’autres services liés aux signatures électroniques.
Produits de signature électronique : Matériel ou logiciel destiné à créer, vérifier ou fournir des services de signature électronique.
Calendrier de mise en œuvre
La directive a été adoptée le 13 décembre 1999.
Les États membres devaient transposer cette directive dans leur droit national dans les délais fixés par la directive (généralement deux ans après publication).
Un réexamen par la Commission devait avoir lieu deux ans après l’entrée en vigueur pour évaluer l’évolution technologique et juridique et identifier d’éventuels obstacles.
Cette directive constitue donc la base juridique européenne pour l’usage des signatures électroniques, visant à instaurer un climat de confiance et un marché intérieur pleinement fonctionnel dans ce domaine.
La directive 1999/93/CE s’applique aux signatures électroniques utilisées dans les communications électroniques et dans le commerce électronique au sein de l’Union européenne. Elle vise à établir un cadre juridique harmonisé pour les signatures électroniques et certains services de certification afin de garantir leur reconnaissance juridique et de faciliter leur utilisation dans le marché intérieur. Ce cadre couvre les produits matériels et logiciels liés à la création, à la gestion et à la vérification des signatures électroniques, ainsi que les services connexes tels que l’enregistrement, l’horodatage ou la fourniture de certificats électroniques. La directive concerne aussi bien le secteur privé que le secteur public, notamment les administrations nationales et communautaires. Elle ne s’applique pas à la conclusion ou à la validité des contrats soumis à des exigences formelles spécifiques prévues par la législation nationale ou communautaire.
Direktiva 1999/93/ES Evropske unije vzpostavlja pravni okvir za uporabo in pravno priznanje elektronskih podpisov ter sorodnih storitev overjanja z namenom olajšanja elektronskega poslovanja in komunikacije v Skupnosti. Uvaja pojme, kot so elektronski in napredni elektronski podpis ter kvalificirano potrdilo, ki zagotavlja večjo varnost in zaupanje v elektronske transakcije. Direktiva zagotavlja prost dostop na trg za overitelje brez predhodnih dovoljenj, hkrati pa omogoča prostovoljne akreditacijske sheme za izboljšanje kakovosti storitev. Napredni elektronski podpisi, ustvarjeni z napravo za varno tvorjenje podpisa in temelječi na kvalificiranih potrdilih, imajo enakovredno pravno veljavnost kot ročni podpisi in so sprejemljivi kot dokaz v sodnih postopkih. Direktiva tudi ureja odgovornosti overiteljev in podpira čezmejno sodelovanje, vključno z mednarodnim priznanjem potrdil. Poleg tega zagotavlja varstvo osebnih podatkov in spodbuja interoperabilnost elektronskih podpisov ter spodbuja nadaljnji razvoj tehnologij za varno elektronsko podpisovanje.
Namen
Direktiva 1999/93/ES Evropskega parlamenta in Sveta z dne 13. decembra 1999 postavlja pravni okvir Skupnosti za uporabo in pravno priznanje elektronskega podpisa. Njena glavna naloga je olajšati uporabo elektronskih podpisov ter zagotoviti njihov pravni pomen v Evropski uniji, s čimer spodbuja varno in zaupanja vredno elektronsko komuniciranje ter poslovanje na notranjem trgu. Direktiva ne posega v pogodbeno pravo ali formalne zahteve glede sklenitve pogodb, ampak predvsem ureja pravni status in tehnične pogoje elektronskih podpisov in storitev overjanja.
Ključne obveznosti
Pravno priznanje elektronskih podpisov: Države članice morajo zagotoviti, da so napredni elektronski podpisi, ki temeljijo na kvalificiranih potrdilih in so ustvarjeni z napravo za varno tvorjenje podpisa, pravno enakovredni lastnoročnim podpisom, prav tako pa so sprejemljivi kot dokaz v sodnih postopkih.
Odpornost pravnih učinkov na obliko podpisa: Pravni učinki elektronskega podpisa se ne smejo spodbijati samo zato, ker podpis ni v papirni obliki, ne temelji na kvalificiranem potrdilu ali ne uporablja varne naprave.
Prosti dostop do trga storitev overjanja: Države članice ne smejo zahtevali predhodnih dovoljenj za opravljanje storitev overjanja elektronskih podpisov. Uvedene so lahko prostovoljne akreditacijske sheme, ki pa morajo biti pregledne, nepristranske in nediskriminatorne.
Nadzor: Države članice morajo vzpostaviti ustrezne sisteme nadzora overiteljev, ki izdajajo kvalificirana potrdila javnosti.
Odgovornost overiteljev: Overitelji, ki javno izdajajo kvalificirana potrdila ali zanje jamčijo, so odgovorni za škodo, ki nastane zaradi nepravilnih ali nepopolnih podatkov v potrdilu oziroma zaradi opustitve preklica potrdila.
Priznanje mednarodnih potrdil: Potrdila, ki jih izdajajo kvalificirani overitelji iz tretjih držav, se lahko priznajo kot pravno enakovredna potrdilom v EU, če so izpolnjene določene zahteve.
Varstvo osebnih podatkov: Overitelji morajo spoštovati zakonodajo o varstvu osebnih podatkov in zasebnosti posameznikov.
Zadevni izdelki in akterji
Elektronski podpisi: Podatek v elektronski obliki, namenjen preverjanju verodostojnosti podatkov.
Napredni elektronski podpisi: Podpisi, ki so edinstveno povezani s podpisnikom, omogočajo njegovo identifikacijo, so pod njegovim nadzorom in zaznajo spremembe podatkov.
Overitelji: Fizične ali pravne osebe, ki izdajajo potrdila o pristnosti elektronskih podpisov in opravljajo druge povezane storitve.
Potrdila: Elektronski dokumenti, ki povezujejo podatke za preverjanje podpisa z določeno osebo in potrjujejo njeno istovetnost.
Kvalificirana potrdila: Potrdila, ki ustrezajo posebnim zahtevam v Prilogi I in jih izdajajo overitelji, skladni s Prilogo II.
Naprave za tvorjenje in preverjanje podpisa: Strojna ali programska oprema, namenjena ustvarjanju ali verificiranju elektronskih podpisov; naprave za varno tvorjenje morajo izpolnjevati zahteve iz Priloge III.
Izdelki za elektronsko podpisovanje: Strojna ali programska oprema, uporabljeni za tvorjenje ali preverjanje elektronskih podpisov, kot jih uporablja overitelj ali uporabnik.
Časovnica izvajanja
Direktiva je bila sprejeta 13. decembra 1999.
Države članice so morale implementirati določbe direktive v svojo nacionalno zakonodajo v določenih rokih, ki so bili določeni v besedilu direktive (običajno v dveh letih po sprejetju).
Po dveh letih od uveljavitve direktive je Komisija napovedala ponovno oceno, da preveri, ali so pravni in tehnični razvoj povzročili morebitne ovire pri doseganju ciljev direktive, in o tem poroča Evropskemu parlamentu in Svetu.
Implementacija institucij za ocenjevanje skladnosti in postopkov nadzora je del nacionalnih ureditev, s sodelovanjem Komisije za uskladitev meril.
Prav tako je predvideno spodbujanje razvoja standardov za naprave in postopke za preverjanje podpisov za izboljšanje interoperabilnosti na trgu.
Direktiva 1999/93/ES tako predstavlja temeljni pravni okvir za elektronske podpise v EU, ki spodbuja zaupanje v digitalno poslovanje in omogoča prosti pretok elektronskih storitev in proizvodov na notranjem trgu.
Direktiva 1999/93/ES se nanaša na pravni okvir za elektronski podpis in sorodne storitve overjanja v Evropski uniji. Uveljavlja se za storitve in izdelke, povezane z elektronskim podpisovanjem, kot so elektronski podpisi sami, kvalificirana potrdila, naprave za tvorjenje in preverjanje podpisov ter druge povezane storitve, vključno z registracijo in časovnim žigosanjem. Cilj je omogočiti pravno priznanje elektronskih podpisov na notranjem trgu in zagotoviti prost pretok takih storitev in izdelkov med državami članicami. Direktiva ne ureja samega pogodbenega prava, niti zadeve dolžnosti glede oblike sklenjenih pogodb ali drugih pravno pomembnih formalnosti, ki jih določa nacionalna zakonodaja. Velja za vse sektorje in dejavnosti, kjer se uporabljajo elektronski podpisi, zlasti v javnem sektorju, zdravstvu, sodstvu, socialni varnosti, davčni oblasti, javnih naročilih ter splošnem poslovanju in komunikaciji med državljani, podjetji in organi članic EU.
General Information
There are no results that match your search criteria
Frequently Asked Questions
An EU Directive is a legislative act of the European Union that sets out goals that all EU member states must achieve. However, it is up to each member state to devise their own laws on how to reach these goals through national transposition. Directives are used to harmonize laws across the EU, particularly for the functioning of the single market.
Directive 1999/93/EC covers "Directive 1999/93/EC of the European Parliament and of the Council of 13 December 1999 on a Community framework for electronic signatures". There are 0 standards associated with this directive.
Harmonized standards under 1999/93/EC are European standards (ENs) developed by CEN, CENELEC, or ETSI in response to a mandate from the European Commission. When these standards are cited in the Official Journal of the European Union, products manufactured in conformity with them benefit from a presumption of conformity with the essential requirements of 1999/93/EC, facilitating CE marking and free movement within the European Economic Area.